Takvimler 2 Temmuz'u gösterdiğinde, Türkiye bir kez daha tarihine kara bir leke olarak geçen Madımak faciasının acısını yüreğinde hissediyor. Aradan 33 yıl geçmesine rağmen, alevler arasında yaşamını yitiren 33 canın acısı ne hafızalardan silindi ne de vicdanlarda dinmeye yüz tuttu.
O gün sadece bir otel yanmadı; insanlık, vicdan ve birlikte yaşama umudu da ağır bir yara aldı. Saatler boyunca otelin önünde toplanan kalabalığın attığı sloganlar eşliğinde içerideki insanların yardım çığlıklarının duyulmazdan gelinmesi, olayın üzerinden geçen yıllara rağmen toplumun ortak vicdanını sızlatmaya devam ediyor.
Merhametini, vicdanını, sevgisini ve en önemlisi insan olmanın gerektirdiği değerleri yitiren bir nefretin eseri olarak hafızalara kazınan Madımak katliamı, tarihin en acı sayfalarından biri olarak anılıyor.
İslam tarihinin en büyük acılarından biri olan Kerbela'da, Hz. Hüseyin ve yol arkadaşlarının susuz bırakılarak katledilmesi nasıl yüzyıllardır zulmün sembolü olarak anılıyorsa, Madımak'ta insanların göz göre göre alevlere teslim edilmesi de aynı karanlık zihniyetin çağımızdaki en acı örneklerinden biri olarak görülüyor.
İnsanlık var olduğu sürece; Kerbela'nın zalimleri de, Madımak'ın katilleri de nefretle ve lanetle anılmaya devam edecek. Çünkü zaman acıyı hafifletse de, adalet ve vicdan arayışı hiçbir zaman sona ermeyecek.
Bugün, Madımak'ta yaşamını yitiren 33 can saygı, rahmet ve özlemle anılıyor. Geride kalanlara düşen en büyük sorumluluk ise bu acıları unutmamak, unutturmamak ve bir daha hiçbir insanın inancı, düşüncesi ya da kimliği nedeniyle böylesine vahşi bir nefretin hedefi olmaması için ortak vicdanı yaşatmaktır.
Yorum Yazın